Ojee indentiteitscrisis!

Soms zijn mijn baasjes niet te begrijpen. Lig ik heerlijk in mijn eigen mandje aan een kluifje te knauwen hoor ik ze zeggen dat ze “geen hond aan mij hebben”! Ik was meteen klaar met knauwen en besloot toch maar eens naar de slaapkamer te lopen om in de spiegel te kijken. Ja, je weet nooit, misschien ben ik ineens veranderd in een ander dier! Gelukkig was ik nog steeds dezelfde knappe Cooper met de onweerstaanbare looks. Opluchtig alom, maar waarom was ik dan geen hond voor de baasjes??? Echt, ik snapte er helemaal niks van.  Misschien was ik wel helemaal geen hond maar een kat, en dacht ik alleen maar dat ik een hond was? Wie weet had ik me die hondenmaniertjes aangeleerd? Brrrr, wat een schrikbeeld! Ik, Cooper, die geen hond was maar een kat! Die eigenlijk moest miauwen inplaats van blaffen. Die muizen moest gaan vangen! NEEEEE! Ik kreeg er nachtmerries van want ik wilde geen poes zijn maar een hond! De baasjes vonden mij maar raar doen en zeiden dat ik niet mezelf was. Nee, natuurlijk was ik niet mezelf, ik zat in een indentiteitscrisis van heb ik jouw daar! Ik was even het spoor bijster…

Uiteindelijk kwam ik erachter dat er iets heel anders met “geen hond aan mij hebben” bedoeld werd!  Het was juist positief bedoeld! Die mensentaal is zo niet te begrijpen! Maar wat ben ik blij dat ik echt een klein hondje ben en geen rare kat!